Partiyi kapattık daha kurmadan

İnsan kendini ele verir. Bakışından, duruşundan, oturuşundan, yürüyüşünden, konuşmasından, üslubundan, kılık kıyafetinden, simasından kim olduğu nasıl birisi olduğu az çok belli olur insanın. Safer Efendi merhum, ‘Mürşid müridinin alnına bakınca Fatihasını okur evladım’ buyurmuşlar. Seküler tayfa için Lady Macbeth’ten bir misal verelim: “Yüzün bir kitaptır beyim, okumayı bilene.”

İnsan kendini ele verir. Bir müşkül işle karşılaşınca verdiği tepkiden, yokluk ve varlık zamanlarındaki ahvalinden, kendisinden mevkice altta bulunanlara muamelesinden, büyüklerine gösterdiği edep ve hürmetten, yalnız kaldığı zaman yapıp yapmadıklarından, yanında çalışanlara karşı tavırlarından, açken oturduğu sofrada yemek yeme biçiminden, para, kadın ve makamla imtihan olunca haysiyetini ve şahsiyetini muhafaza edip edemediğinden, haksız olduğu anlaşıldığı zaman gösterdiği tavırdan… Say sayabildiğin kadar!

Alınlardaki Fatiha’yı okumak ve yüzlerdeki kitabı hecelemek herkesin harcı değildir. Fakat biraz gün görmüş, insanlarla hemhal olmuş, tecrübe sahibi, bir parça bedel ödemiş hemen herkes bilir, karşılaştığı kişinin neyin nesi kimin fesi olduğunu. Buna rağmen niçin aldanırız, neden...