Yetersiz Veysel Efendinin iktidar sorunu

Veysel Efendi gibilerle çok muhatap oldum hayatım boyunca. Kendi yetersizliklerini bastırmanın yegâne yolu olarak “güç yetirebildiklerini vicdansızca ezmek” seçeneğini kullananlarla yani...

Bazen öğretmen olarak, bazen polis olarak, bazen baba olarak, bazen yönetici olarak, bazen bilmem ne olarak çıkarlar karşımıza yetersiz Veysel Efendiler. Mesleklerinin de, cinsiyetlerinin de, eğitim durumlarının da hiç önemi yoktur. Ortak noktaları o en derinde hissettikleri “yetersizlik” duygularıdır. Hele bir de o yetersizlik duygularına rağmen “güç elde edebilecekleri ve o gücü kullanabilecekleri bir pozisyon” sahibi olurlarsa “mikro iktidar sahibi küçük pislikler”e dönüşürler. Gümbürtü orada çıkar.

Veysel Efendilerin bilhassa anne-babalık durumları felakettir. Hayata karşı duydukları güvensizlikten kaynaklanan öfkeyi yavrularından çıkartmaya bayılırlar çünkü. Uzmanların “duygusal taciz” diye tesmiye ettikleri taciz etme biçiminin en belirgin nedeni odur.

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Hicr’in develeri, Ebla’nın bebeleri 19 Ocak 2020 | 154 Okunma Anlatmamak, anlatamamak 18 Ocak 2020 | 2.069 Okunma Bir parodi olarak gençlere ulaşmak 14 Ocak 2020 | 160 Okunma Şurada bir çay içsek mi? 12 Ocak 2020 | 286 Okunma Kızmayacaksan bir şey söyleyeceğim 11 Ocak 2020 | 2.599 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar 1 yorum