Sezai Karakoç: Hakikat medeniyetinin sesi ve Dirilişin nefesi
Bugün 16 Kasım. Sezai Karakoç’un bu fânî dünyadan bekâ âlemine göçüşünün sene-i devriyesi. Bir şairin, bir düşünürün, bir medeniyet savaşçısının aramızdan ayrılışının değil; üflediği nefesin, açtığı çığırın ve ektiği tohumların hâlâ toprağın altında kıpırdadığı gün... Anmak, burada sadece...
Bugün 16 Kasım. Sezai Karakoç’un bu fânî dünyadan bekâ âlemine göçüşünün sene-i devriyesi. Bir şairin, bir düşünürün, bir medeniyet savaşçısının aramızdan ayrılışının değil; üflediği nefesin, açtığı çığırın ve ektiği tohumların hâlâ toprağın altında kıpırdadığı gün...
Anmak, burada sadece hatırlamak değil; anlamak demektir. Anlamak ise, onun açtığı uzun soluklu, diriltici yoldan yürümeyi göze almak...
Necip Fazıl olmasaydı, Sezai Karakoç olmazdı.
Bu cümle, bir mukayese değil, bir devamlılık ilanıdır.
Necip Fazıl da, Sezai Karakoç da yaşadıkları zaman diliminde efsane olarak yaşadılar ama tam olarak anlaşılamadılar. İkisi de çağdaş Türk düşüncesinde ve sanatında hak ettikleri kurucu, geleneği yenileyici o büyük atılımın genç kuşaklar tarafından tam olarak anlaşılamadığı ve bayraklaştırılamadığı hüzün dolu bir hayat yaşadılar.
Oysa iki düşünür de, bizim önümüzü açacak muazzam bir anlam haritası ve yol haritası çıkarmış düşünürlerdi. Başka bir ülkede olsaydı, bu düşünürler gençliğin dilinde dolaşır...