Çığlıklarımızı duyan kayıplarımızı bulan yok

Sözcü yazarı Saygı Öztürk bu hafta 'Çığlıklarımızı duyan kayıplarımızı bulan yok' başlıklı yazısını kaleme aldı.

Gazeteci Şehmus Aslan da “Kıyamet gecesi”ni yaşadı. Ne evi kalmıştı, ne gazetesinin ofisi. 8. kattan nasıl indiklerini, nasıl kurtulduklarını bile hatırlamıyor. Kıyameti yaşamak da böyle bir şey olsa gerek... Yazılarında her fırsatta Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün, “Hatay benim şahsi meselemdir” dediğini hatırlatıyor, Hatay üzerinde büyük oyunlar oynandığını dile getiriyordu. Gelinen nokta Hatay’da Suriyeli ve Afganistanlı nüfusun, Türk vatandaşlarından daha fazla olduğunu gösteriyor. Adım adım oyun devam ediyor.

Biz ne anlatsak boş.  Memleketi terk etmeyenler, büyük Önder’in sözünden yola çıkıp “Hatay benim şahsi meselem” diyenlerden birisi olan İskenderun Söz gazetesinin sahibi Şehmus Aslan’a bugün köşemi emanet ediyorum. Şehmus Bey’in yazdıklarını okuyoruz: 

6 ŞUBAT 2023, SAAT 04.17...

Öyle bir gürültüyle uyandık ki; sallantılar ve evdeki çığlıklar felaketin habercisiydi. Kızım, ellerimi tutmuş, “Kurtar bizi baba!” diye haykırıyordu. Bir o yana, bir bu yana savrulurken, ümitlerimizi yitiriyorduk zaman geçtikçe... 

Hayatımızın en uzun gecesiydi ve sokaklara çıktığımızda dondurucu soğukla karşılaştık. Gün ağardığında felaketin boyutunu görünce ve enkaz arasından yükselen “Ne olur bizi kurtarın!” feryatlarını duyunca yaşadığımız çaresizliği anlatabilmek mümkün değil. Tam bir can pazarı yaşanıyordu! Aynı gün yaşadığımız ikinci deprem, artçı depremler derken, üçüncü deprem sonrası savrulduk. Ne acı ki; tam üç gün ne bizi duyan, ne de kurtarmaya gelen vardı. Ekmek bile bulamıyorduk. Arkadaşlarımız, dostlarımız, yakınlarımız, komşularımız, sevdiklerimiz ve anılarımız öldü. O günlerin acısı, depremden beterdi! 

Sesimizi duyurmak için çırpınıyorduk tüm gazeteci arkadaşlarımızla... Her gün yazılarımı enkaz başında yazıyordum. Tuşlara dokunurken, gözyaşlarım sel gibi akıyordu ama yazılarımı gazetemizin internet sitesine yetiştiriyordum. “Duyan yok mu?” çağrımıza cevap aradık günlerce... 

TARİH: 21 NİSAN 2023

Deprem sonrası kutlayacağımız ilk bayram olan Ramazan Bayramı, işte o gün... Her bayram olduğu gibi kent merkezindeydim. Bazı cadde ve sokaklardan geçerken, başka bir şehre gelmiş gibi bir hisse kapıldım çünkü yıkılan o kadar çok bina vardı ki... Önce mezarlığa gittim. Geçmiş bayramlarda AVM’ler, oyun parkları dolar taşardı ama bu bayramda mezarlıklar dolup taşmıştı!

Mezarların başındaki tarihlerde hep 6 Şubat 2023 yazıyordu. Hepsinin ölüm tarihleri aynı! Gözyaşları sel gibiydi ve bu acının tarifi kelimelerle anlatılamıyordu. O küçücük çocuğunun mezar taşına evladının bayramlık elbisesini koyan bir annenin feryadı ise acının tarifiydi:

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
O listede milletvekili eşi de var 23 Şubat 2024 | 750 Okunma Belgeleriyle açıkladı: Deprem bölgesinde 90 bin 200 seçmen kayıp 21 Şubat 2024 | 323 Okunma Unutmayalım, adalet size de lazım olacak 20 Şubat 2024 | 200 Okunma Bu tablo, facianın geleceğini göstermiyor mu? 16 Şubat 2024 | 188 Okunma Adının önünde bakan yazması, ona bu hakkı verir mi? 14 Şubat 2024 | 479 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar