​​​​​​​Çini bizimdir Çin'in değil...

Babamın İzmir'de görev yaptığı yıllarda beni il dışına çıkardığı ilk yer Kütahya idi.

O yıllarda bu kentin sokaklarında dolaşmak dahi mutluluk verirdi.

Çocuk halimle yolların kenarlarındaki cumbalı ve kafesli evlere hayran kalmıştım. Koca kapılı konaklar sanki üstünüze abanır gibiydi.

Geçmişe özlem

Daha sonraki yıllarda başta seçim gezileri olmak üzere bu kente uğradığım dönemlerde pek farklılık görmediğimi söyleyebilirim. Yerler Arnavut kaldırımıydı. Güneş almayan kesimler ot tutardı. Adım başı bir çeşme ile karşılaşırdınız. Musluk tanımaz lülelerden bilek kalınlığında sular akardı. Her zaman düşünmüşümdür bu şehirde ne çok kanal, ne çok dere var diye.

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Beşiktaş'ın hali pür melali 21 Ocak 2020 | 105 Okunma ​​​​​​​Ecevitlerle anılarım 20 Ocak 2020 | 225 Okunma ​​​​​​​Beyazıt'taki hababamlar 19 Ocak 2020 | 100 Okunma Tartışma mı yoksa tehdit mi? 18 Ocak 2020 | 138 Okunma TRT ÇEKİMLERİ 17 Ocak 2020 | 148 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar