​​​​​​​Çini bizimdir Çin'in değil...

Babamın İzmir'de görev yaptığı yıllarda beni il dışına çıkardığı ilk yer Kütahya idi.

O yıllarda bu kentin sokaklarında dolaşmak dahi mutluluk verirdi.

Çocuk halimle yolların kenarlarındaki cumbalı ve kafesli evlere hayran kalmıştım. Koca kapılı konaklar sanki üstünüze abanır gibiydi.

Geçmişe özlem

Daha sonraki yıllarda başta seçim gezileri olmak üzere bu kente uğradığım dönemlerde pek farklılık görmediğimi söyleyebilirim. Yerler Arnavut kaldırımıydı. Güneş almayan kesimler ot tutardı. Adım başı bir çeşme ile karşılaşırdınız. Musluk tanımaz lülelerden bilek kalınlığında sular akardı. Her zaman düşünmüşümdür bu şehirde ne çok kanal, ne çok dere var diye.

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
İç ve dış siyasette hareketli günler 24 Eylül 2020 | 52 Okunma Cennet anaların ayakları altında 23 Eylül 2020 | 101 Okunma 3. cephe siyasete hareket getirir 22 Eylül 2020 | 312 Okunma Peynirciden pırlantacıya 21 Eylül 2020 | 353 Okunma Mazinde bir tarih yatar 20 Eylül 2020 | 132 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar