Emine Bulut

Hani bazen şehir içi trafiğinde, direksiyondayken, canhıraş bir ses duyarız… Siren sesi. Dikiz aynamıza bakarız. Ambulans geliyor.

Kenara yanaşırız hemen.
Yol veririz.
vaaaiiiiİİİİUUUUuuuvvv
Ses azar azar yaklaşır.
Tam yanımızdayken çın çın çınlar.
Azala azala uzaklaşır.
Gözden kaybolur.
Duymayız artık.

Her defasında aynı döngüyü yaşarız.

Yaklaşırken telaşlanırız, insaniyet namına elimizden geleni yapmak için çırpınırız, belki siren sesini duymamışlardır diye önümüzdekilere korna çalarız, arkamızda önümüzde yanımızda giden hiç tanımadığımız insanlarla bir çırpıda organize oluruz, ister otomobilin direksiyonunda ol, ister metrobüs direksiyonunda, ister motorsiklet kullan, hep aynı ortak duyguda buluşuruz.
Tam yanımızdan geçerken gözucuyla bakarız, içimizden üzülürüz, vah vah filan diye düşünürüz, umarım hastaneye yetişir diye temenni ederiz.
Uzaklaşınca unuturuz.
Bi saniye sonra hatırlamayız bile.

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
İbretle izliyoruz 20 Eylül 2019 | 8.690 Okunma Senede bir gün... 19 Eylül 2019 | 6.860 Okunma Drone 18 Eylül 2019 | 7.022 Okunma 10 yıl önce güneşi gördük 10 yıl sonra görmedik mi? 17 Eylül 2019 | 7.230 Okunma B’alık 15 Eylül 2019 | 5.952 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar