Emine Bulut

Hani bazen şehir içi trafiğinde, direksiyondayken, canhıraş bir ses duyarız… Siren sesi. Dikiz aynamıza bakarız. Ambulans geliyor.

Kenara yanaşırız hemen.
Yol veririz.
vaaaiiiiİİİİUUUUuuuvvv
Ses azar azar yaklaşır.
Tam yanımızdayken çın çın çınlar.
Azala azala uzaklaşır.
Gözden kaybolur.
Duymayız artık.

Her defasında aynı döngüyü yaşarız.

Yaklaşırken telaşlanırız, insaniyet namına elimizden geleni yapmak için çırpınırız, belki siren sesini duymamışlardır diye önümüzdekilere korna çalarız, arkamızda önümüzde yanımızda giden hiç tanımadığımız insanlarla bir çırpıda organize oluruz, ister otomobilin direksiyonunda ol, ister metrobüs direksiyonunda, ister motorsiklet kullan, hep aynı ortak duyguda buluşuruz.
Tam yanımızdan geçerken gözucuyla bakarız, içimizden üzülürüz, vah vah filan diye düşünürüz, umarım hastaneye yetişir diye temenni ederiz.
Uzaklaşınca unuturuz.
Bi saniye sonra hatırlamayız bile.

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
İzninizle 05 Ağustos 2020 | 1.336 Okunma Mutlu bayramlar 31 Temmuz 2020 | 1.012 Okunma Sosyal medya 30 Temmuz 2020 | 2.562 Okunma Hilafet öyle mi? 29 Temmuz 2020 | 3.487 Okunma Mübarek anne’nin vasiyeti 28 Temmuz 2020 | 3.258 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar