O hepimizin rol modeliydi...

“Bir kış günü aracın ön camına naylon çekip Gökçedağ üzerinden Dursunbey’e vardık.” Hatırama bugün de devam ediyorum... Seferberlik yılları böylesine zormuş. Koca Hasan...

“Bir kış günü aracın ön camına naylon çekip Gökçedağ üzerinden Dursunbey’e vardık.”

 

Hatırama bugün de devam ediyorum... Seferberlik yılları böylesine zormuş. Koca Hasan dedemle, Hatice ninemin üç kızları ve bir de oğulları olmuş. Yani Hasan dayıma ya da Uzun Hasan’a rahmetli dedem kendi adını vermiş. Hasan dayım daha on yaşlarında iken babası vefat etmiş. Hatice ninem ise üvey olduğunu hiçbirimize fark ettirmedi. Benim babaannemin, dedemin annesinin üvey annesi idi ama yaş olarak eşit idiler. Buna rağmen Hatice ninemden hepimiz çok memnun idik. Hasan dayımı, Hatice ninemin kardeşleri çok severlermiş. Büyükorhan ile Balat arası altmış dört kilometre. Hasan dayım, Hatice nineme ne zaman kızsa kaybolurmuş. Dayımdan ancak bir hafta sonra haber alınırmış. Ta ki birisi Balat’tan gelince. Hatice nineme gider “Hasan Balat’ta merak etmeyesin” diye haber verilince rahmetli ninemiz rahatlarmış. Hele ilkokulu bitirince tamamen Balat’ta kalmış, dayılarından ustalığı öğrenmiş, askerlik sonrası da Türkiye Elektrik Kurumuna girmiş, oradan da emekli olmuştu.

Sadece 1972 yılında birilerinin aklına uymuş...

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Çocukluğumun harman zamanı 18 Haziran 2024 | 48 Okunma Bu, o kitap değil!.. 17 Haziran 2024 | 66 Okunma Bu adamın kimsesi yok mu? 16 Haziran 2024 | 111 Okunma Düğüncü Çorbacı Metin 14 Haziran 2024 | 92 Okunma “Masanıza oturabilir miyim?” 13 Haziran 2024 | 1.158 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar