Yeni Yılın İlk Utanç Fotoğrafı

Bazı fotoğraflar vardır.
Bağırmaz.
Slogan atmaz.
Ama insanın içini yavaş yavaş oyup yerle bir eder.

Yetmiş yaşında bir adam…
Ya da bir kadın…
Semt pazarının kapanmasını bekliyor.
Tezgâhların önünde değil, arkasında.
Çöpe atılmış sebzeleri.
Ezilmiş domatesleri.
Kabuğu soyulmuş patatesleri topluyorsa,

O poşet, yalnızca erzak poşeti değildir.
O poşet, bu ülkenin vicdan bilançosudur.

Sosyoloji bize şunu söyler:
Bir toplumda yoksulluk, görünür hale geldiğinde artık bireysel değil, yapısal bir sorundur.
Yani mesele, “bazı insanların fakir olması” değildir.
Mesele, insanların insanca yaşama imkânından sistematik biçimde mahrum bırakılmasıdır.

Gıdaya erişim, Birleşmiş Milletler literatüründe açık bir şekilde tanımlanır:
Bu bir yardım meselesi değil, temel insan hakkıdır.
Ve bu hak ihlal edildiğinde, ortaya çıkan şey yalnızca açlık değil;
utanç, öfke, yabancılaşma ve toplumsal çözülmedir.

Her gün uyuşturucu operasyonları yapılıyor.
Olmalıdır da.
Ama şunu sormak zorundayız:
Bir ülkede uyuşturucu kadar hızlı büyüyen şey, açlık ve yoksulluk ise,
orada mücadele yalnızca polisiye olamaz.