Bu kan yine o kandır!

Balkanlardayız. 15 Temmuz’un milletimiz için ifade ettiği ruh ve manayı konuşuyoruz evlad-ı Fatihan’la. Şiirler ve türküler işin bahanesi, biz şiir şiir, türkü türkü Türkiye kadar bir derdi...

Balkanlardayız. 15 Temmuz’un milletimiz için ifade ettiği ruh ve manayı konuşuyoruz evlad-ı Fatihan’la. Şiirler ve türküler işin bahanesi, biz şiir şiir, türkü türkü Türkiye kadar bir derdi büyütüyoruz içimizde. Şiir ve şuur aynı kökten geliyor derler, doğrudur. Şuursuzluğumuz biraz da şiirsizliğimizin eseri yani ve şiirsizliğimiz şuursuzluğumuzun fakat bu diyarda insanlar, toprak ve gökyüzü hamdolsun hâlâ şiir. Serhat boylarında asırlarca kefereye komşu olmanın getirdiği sorumluluk duygusu ve güzeli temsil yükü, insanları kelimenin tam anlamıyla bileylemiş. Başkasına benzememe iradesi, kendisini temsil derdiyle birleşip muhteşem bir çifte çelik suyuna dönüşünce ortaya kalplere ve ahvale, asalet ve vakar olarak yansıyan fevkalade bir Müslüman Türk portresi çıkmış. Aradan geçen onca inkıta ve inkisara, onca zulme ve acıya rağmen hâlâ kendileri kalarak dimdik ayakta duruşlarını başka türlü neyle izah edebilirsiniz ki?

Osman Nalbant Ağabey; “Balkanlar Anadolu’dan daha Osmanlı’dır” derdi. Ne yalan söyleyeyim, henüz Balkanlar’ı görmemiş ve Anadolu’yu sahiplenme derdindeki toy gönlüm bu ifadeye itiraz ederdi içten içe. Bu diyarlara gelip gittikçe, suyunu içip havasını çektikçe ciğerlerime, insanlarını daha yakından tanıma fırsatı buldukça Osman Ağabey’e hak verir oldum. Meğerse az bile dermiş. Düşünün Üsküp’te Kurşunlu Han’da Cihan Yıldız kardeşim sahneye çıkmış Yemen türküsünü okuyor ve sandalyelerinde oturan beş yüz kişi nemli gözlerle türküye eşlik ediyor. Ama ne eşlik! Beş yüz kişi sanki bu an için haftalarca prova yapmış da profesyonel bir koroymuşçasına, hatta bir tek kişiymişçesine ahenk içinde söylüyor türküyü. Arkasından Çanakkale türküsü, manzara değişmiyor. Yemen’in, Çanakkale’nin 15 Temmuz’la irtibatını bilgiyle değilse bile, bilgiye kök söktüren bir sezişle idrak ettiklerini yüzlerine yansıyan ifadeden anlıyorsunuz. Kenardan, gözyaşlarınızı içinize akıtıp dudaklarınızı ısırarak seyrederken bu harika koroyu, kendinize dönüp diyorsunuz ki: “Balkanlar’da, 15 Temmuz anmasında, Yemen’in türküsünü bir gönül tek ses olup okuyabilen millet elbette büyük millettir.” Merhum İsmail Karakaya Hocam haklıymış, ülkelerin sınırlarını biraz da türküler belirliyor.

Tiran’da ev sahibimiz olan ALSAR Derneği’nin başkanı Mehdi Bey’le oturup sohbet ederken, divanelik sırrından behresi olmayanın neden dava adamı olamayacağını bir kez daha anlıyoruz. Yetime, fakire, garibe kol kanat geren, gençlere omuz veren bu güzide kuruluşun başkanı programdan sonra sohbet ederken diyor ki: Bana yüz Türk lazım ama kırık olacak, akıllı olmaz! Hayırdır abi diyorsunuz? Cevap: Dünyayı değiştireceğim. Yüz kafası kırık (divane) Türk’le dünyanın değiştirilebileceğine inanan Arnavut soydaşımıza kalkıp sarılıyor ve diyorum ki: “Bundan sonra doksan dokuz kişi ara, bir benim.” Sözleştik, Roma’da Cuma namazı kılacağız birlikte.

Tiran’dan Üsküp’e doğru yola çıkıyoruz. Dağların heybetine yakışan bir yağmur gürül gürül uğurluyor bizi. Arabamızı kullanıp mihmandarlığımızı yapan kardeşim yine bir Arnavut. İdi diyor kısaca arkadaşları biz de öyle sesleniyoruz ona. Mola yerinde elinde kahvelerle gelen İdi’yi uzaktan görünce ondan öğrendiğim Arnavutça kelimelerle selamlıyorum onu: “Go Vla!”

Kahvelerimizi yudumlarken dertleşiyoruz kardeşimle, üniversiteyi İstanbul’da okumuş. Dertli bir adam. Şimdi TİKA’da görev yapıyor. Ne yapmalı, nasıl yapmalı bahsinde çok dolu olduğunu görüyoruz. Türkiye ile Arnavutluk’un kaderinin niçin bir olduğunu anlatıyor bize. Sohbet koyulaştıkça kırık ama pek güzel Türkçesiyle Osmanlı’nın buralarda yanlış tanıtıldığını, elli yıllık zulmün neleri nasıl götürdüğünü, ne yaparsak bu gidişatı tersine çevirebileceğimizi anlatıyor. Türkiye’nin yedi yüz seksen bin kilometrekareden, seksen milyon kişiden ibaret olmadığını biliyor; neredeyse diyecek ki; “Türkiye modern dünyanın, sömürü düzeninin, global namussuzluğun yegane muhalefetidir.” İdi işi çözmüş, İdi meselenin farkında. “Allah derdini artırsın kardeşim” diyorum ona; bu yol dertlilerle yürünür, insan dert ettiği şeyi rüyalarında bile görür olmadıkça, rüyalarından bile derdiyle uyanmadıkça bu iş olmaz. Ne güzel söylediniz diyor, ben böyle ifade edemezdim. Kosova sınırında kucaklaşıp vedalaşıyoruz kardeşimle. Umudum büyüyor, Arnavutluk güzel, Arnavutluk bizim ama daha güzel, daha bizim olacak çünkü artık İdi var!

Yolun bundan sonrasını yeni aracımız ve yeni mihmandarımızla gideceğiz. Merhabalaşıyoruz Burak’la, çok güzel bir Türkçe’yle karşılıyor bizi. Türkiye’de üniversite okuyor, okul bitsin dönüp Üsküp’e hizmet edecek. Kalbi çınlasın Fethi Abi’nin, Makedonya’yı dert etmem daha, Türk’ün bu coğrafyadaki istikbalini mazinin heybetine yükseltecek Burak’lar var çünkü ve hamdolsun o kadar çoklar ki!

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Kıl olmadan olur mu? 23 Mayıs 2019 | 245 Okunma Oruç tutma kılavuzu 16 Mayıs 2019 | 545 Okunma Yâr gelende toz olmasın 09 Mayıs 2019 | 304 Okunma Başkanımın bisikleti 02 Mayıs 2019 | 459 Okunma Kara nasıl görünür? 25 Nisan 2019 | 262 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar