‘Hiç’e yönelmek

İstanbul’a ilk geldiğimiz günü dün gibi hatırlıyoruz...     

1982 yılıydı.

Ve sıcak bir temmuz ayı idi.

Nemli ve boğucu sıcağıyla ilk defa tanışmıştım...

Elazığ’daki güzel havalardan sonra nem oranının zirvelerde dolaştığı bir şehirde nefes almakta bile zorlanmak üzücüydü.

“Bu şehirde nasıl yaşayacağım” diye kendi kendime söyleniyordum.

Ve boğuluyor gibiydim...

*

82 yılından beri İstanbul’dayız.

Ne günler yaşadığımızı iyi biliyoruz.

İstanbul’da yaşayan herkes neler yaşadığını çok iyi biliyor.

Yeni kuşaklar bilmiyor ama...

Ve yokluk, mağduriyet günlerini...

İstanbul’un altın çağını yaşıyorlar...

*

Bir yandan eğitim, diğer yandan gazetecilik mesleğine başlayışımız ve çalışarak okuyup ayakta durabilmek o yıllarda öyle zordu ki...

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Bu ülke 17 Temmuz 2019 | 2.105 Okunma Hafıza 15 Temmuz 2019 | 2.084 Okunma Ve daha sonra 13 Temmuz 2019 | 2.190 Okunma Derinleşen çukurlar 10 Temmuz 2019 | 2.351 Okunma Hoşça kal ülkesi 08 Temmuz 2019 | 2.285 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar