‘Hiç’e yönelmek

İstanbul’a ilk geldiğimiz günü dün gibi hatırlıyoruz...     

1982 yılıydı.

Ve sıcak bir temmuz ayı idi.

Nemli ve boğucu sıcağıyla ilk defa tanışmıştım...

Elazığ’daki güzel havalardan sonra nem oranının zirvelerde dolaştığı bir şehirde nefes almakta bile zorlanmak üzücüydü.

“Bu şehirde nasıl yaşayacağım” diye kendi kendime söyleniyordum.

Ve boğuluyor gibiydim...

*

82 yılından beri İstanbul’dayız.

Ne günler yaşadığımızı iyi biliyoruz.

İstanbul’da yaşayan herkes neler yaşadığını çok iyi biliyor.

Yeni kuşaklar bilmiyor ama...

Ve yokluk, mağduriyet günlerini...

İstanbul’un altın çağını yaşıyorlar...

*

Bir yandan eğitim, diğer yandan gazetecilik mesleğine başlayışımız ve çalışarak okuyup ayakta durabilmek o yıllarda öyle zordu ki...

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Şer cephesi 26 Şubat 2020 | 2.122 Okunma Yalanlar üstüne 24 Şubat 2020 | 1.811 Okunma Bir davanın Avrupa yolculuğu (2) 22 Şubat 2020 | 41 Okunma Bir davanın Avrupa yolculuğu 19 Şubat 2020 | 41 Okunma Kayıtsızlık 17 Şubat 2020 | 70 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar