Gelmeyen baharlar

“Ölüm, buzdan parmaklar örmüş; dal uçlarına” diyen Prof. Ozan yapraklar gibi eceline boyun eğmiş ve ölümün rüzgârlarıyla dünyadaki çilesi sona ermişti... Sessizliğin içinde bir dost daha kaybolup gidiyordu...

“Ne yalnızlığımı bilirsiniz,

Ne aklınıza gelir, dargınlığım...” diyen Prof. Dr. Ahmet Tevfik Ozan da içimizdeki ağaçlardan biriydi...

Bir baharı daha göremeden sessizce çekip gitti...

Biliyormuş gibi...

*

Bir şiirinde diyordu ki:

“Karanlık, yatağımda bir beyaz çiçek gibi,

Uzandı, uzanacak gönlümün baharına...

Ki karanlık bir yeşil elbiseye bürünmüş,

Atıldı, atılacak güneşin kucağına.”

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
İklimsel mülteciler 20 Şubat 2021 | 31 Okunma Soğuk günlerin arkası 17 Şubat 2021 | 50 Okunma İklim tehditleri 15 Şubat 2021 | 32 Okunma Kaybolan hikâyeler 13 Şubat 2021 | 37 Okunma Reformist suçlular 10 Şubat 2021 | 35 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar