Besmele

Kalkasım yoktu hiç. Yorgundum, çok yorgun. Akşam, anlamadığım dillerde şiirler dinlemiş, kimsenin anlamadığı dilimle şiirimi okumuştum.

Yaşlıların ikindi sonrası iç geçirmelerinden bahsetmiştim. “Kimsenin anlamadığı” demeyeyim yine de. Hem Struga’da yerleşik Türkler vardı hem de “Dur madem ordasın geliyorum” diyerek bulduğu ilk uçakla yanıma gelen bir can dostumla birlikteydik.

Uyandım mecburen. Söz vermiş bulunmuştum çünkü. “Elbette gideriz” demiştim orada tanıştığımız yeni bir felsefe hocasına.

Yazdı. Yorgundum. Bütün umudum, can dostumun uyanamamış olmasıydı. O uyanamamış olsaydı hocaya “Hocam, nasip değilmiş, seni de yorduk ama…” deyip tekrar odaya çıkmak, uyumak niyetindeydim.

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Deprem, millet ve lağım fareleri 26 Ocak 2020 | 480 Okunma Bazı utanç verici şeyler 25 Ocak 2020 | 3.764 Okunma Demek bu da olacaktı 21 Ocak 2020 | 2.183 Okunma Hicr’in develeri, Ebla’nın bebeleri 19 Ocak 2020 | 157 Okunma Anlatmamak, anlatamamak 18 Ocak 2020 | 2.071 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar