Zaman gelip geçerken: Telaşlı mı, sakin mi?

Bir metropolde yaşamanın ne menem şey olduğuyla oruçluyken yüzleşiyoruz... Bedenin açlığı bir şey değil, o kolay. Oruç, "ruhun iştahı"na direnmek, kendini tutmak, o açlığı dindirmek demek....

Durup geri çekilmek demek... Metropol hayatında bir an olsun durmak, durup geri çekilmek, bakmak (temaşa ve tefekkür) mümkün mü? Zor ama yapabildiğinde de nasıl güzel!

***

"İftara yetişmek" diye bir hal var metropolde. Güzel yanından bakarsak, tatlı bir telaş. Fakat bir de öteki yanı var. Niye yetişmek zorunda kalıyoruz? Bu koşuşturma tuhaf değil mi? Trafikte seksen takla atmak, gözünü saatten ayıramamak, yetişme endişesi taşımak ile sükunetle akşamın inmesini bekleyip oruç açmanın gösterişsiz neşesini kıyaslasak hangisi ağır basar? Artık bilemiyorum. Çünkü şimdi metropol telaşını da seviyorum. Ama geçmişte birkaç yıl yaşadığım o sakin kasabadaki iftarları özlüyorum. En çok da bisikletin sepetinden gelen sımsıcak pide kokusunu içime çekerek eve doğru pedal bastığım saatleri...

***

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Biraz yakın tarih çalışmalı 22 Ekim 2019 | 259 Okunma Asıl şunun cevabını verin: Sizin nereniz millet? 21 Ekim 2019 | 477 Okunma Altını çizdiğim satırlar-90 20 Ekim 2019 | 79 Okunma Zaman akıp geçerken: Şarkılar yetmez, müzik başka şey! 19 Ekim 2019 | 34 Okunma Avrupa’nın karnı ağrıyor, çaresi yok! 18 Ekim 2019 | 2.439 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar