Bir ağaç gördüm...

Bir ağaç gördüm bahçemde. Çırılçıplak. Yaprakları savrulmuş sert rüzgârlarla. Uçları kırılmış dallarının. Gövdesi çatlamış soğuktan....

Bir ağaç gördüm bahçemde.
Çırılçıplak.
Yaprakları savrulmuş sert rüzgârlarla.
Uçları kırılmış dallarının.
Gövdesi çatlamış soğuktan.
Yapayalnız.
Kış soğukları ağaçlara acımaz.
Öyle dururlar tek başlarına.
Kimse hatırlarını sormaz.
Umutları da kırılmış mıdır, bilemezsin.
Yeniden yapraklanır mı, bilemezsin.
Ağaç.
Tek başına.
Çırılçıplak.
Öylece durur.
Soğuk kış bahçesinde. Tek başına.

*** Ama dur, bir ses var orada.
Kökler “dayan” der gövdeye.
“Dayan, yıkılma” der.
Çatlamış gövde yer yer soyulmuş bedeniyle duyar bu sesi.
Yorgundur.
Çok yorgundur.
Kökler bırakmaz ama.
“Dayan” der gövdeye.
“Sonbaharda dökülen yaprakların vardı ya,”
“Onlar senin gücündür işte.”
“Onlar kalsiyumdur, magnezyumdur, candır, güçtür.”
“İşte onlar dökülerek bana geldi.”

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Savaş ve barış... 14 Ekim 2019 | 96 Okunma Doğayı aldatamazsınız!... 07 Ekim 2019 | 61 Okunma Çocuklarımıza zekâ testi yapalım mı? 30 Eylül 2019 | 137 Okunma Kırık sandalye... 23 Eylül 2019 | 178 Okunma İtibar suikastı... 16 Eylül 2019 | 96 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar