Bir Ankara yazısı!

Ankara’ya tek başıma geldiğim ilk günü dün gibi anımsıyorum.Keçiören kavşağında inmemi, önünde “asfalt” yazan Keçiören dolmuşuna binmemi öğütlemişlerdi.Dedem...

Ankara’ya tek başıma geldiğim ilk günü dün gibi anımsıyorum.

Keçiören kavşağında inmemi, önünde “asfalt” yazan Keçiören dolmuşuna binmemi öğütlemişlerdi.

Dedem, “şoföre ve muavine defalarca Keçiören kavşağında inecek” demişti. İnsan, 16 yaşında doğup büyüdüğü yerden ayrılıp, devasa bir şehre tek başına giderken ister istemez ürküyor. Buna bir de aileden uzun süreliğine ayrılmanın verdiği hasret eklenmişti. Korku ve hasret duygusu o kadar ağırdı ki yol boyunca içten içe ağlamış, gözyaşlarımı içime...

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
TÜİK: Demir kapı kör pencere... 04 Aralık 2021 | 759 Okunma Hem gururlandık hem çok sevdik 03 Aralık 2021 | 767 Okunma Şahin: Gelecek yaz normale dönebileceğimize inanıyorum 02 Aralık 2021 | 867 Okunma Gutenberg’den Türeci-Şahin’e 01 Aralık 2021 | 617 Okunma Kılıçdaroğlu: Sorumluluğu yaymaya çalışıyorlar 29 Kasım 2021 | 864 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar