Âmin

Dünyaya gözlerimi açtığım o ilk anda, ilk yeminime sadık kalabilecek miyim endişesiyle ağladım. Senden kopma, seni incitme ihtimalinin adıydı dünya. Sen, yerin ve göğün ve her ikisinin arasında...

Dünyaya gözlerimi açtığım o ilk anda, ilk yeminime sadık kalabilecek miyim endişesiyle ağladım. Senden kopma, seni incitme ihtimalinin adıydı dünya. Sen, yerin ve göğün ve her ikisinin arasında bulunanların Rabbiydin. Annemin beni ilk sarışında duyduğum sıcaklık da sakinleştiremiyordu beni.   Ağlıyordum sürekli. Aslî vatanımdan ayrılmıştım: Senden. Emdiğim ilk damla süt, şefkatin, güvenin, insan olmanın vazgeçilmeziydi ama bir diğer tarafı da yeryüzündeki garipliğimiz, yetimliğimizdi. Sen benim Rabbimdin, beni ilk muhatap alandın, benimle ilk konuşandın, ben de ilk Seninle konuşmuştum; dostumdun, vatanımdın, bana beni veren, bana her şeyimi verendin. Şimdi diline yabancı olduğum bir yerdeydim. Gördüklerimi kimin diliyle tanımlayacaktım.

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Denizler gibi taşar gönül 14 Eylül 2019 | 10 Okunma ‘Neyi kaybettiğini hatırla’ 07 Eylül 2019 | 10 Okunma Yazgının rengi 31 Ağustos 2019 | 3 Okunma Hangi yolun sonuna çıkmak istersin? 24 Ağustos 2019 | 10 Okunma “Melâli anlamayan nesle aşina değiliz” 17 Ağustos 2019 | 13 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar