Âmin

Dünyaya gözlerimi açtığım o ilk anda, ilk yeminime sadık kalabilecek miyim endişesiyle ağladım. Senden kopma, seni incitme ihtimalinin adıydı dünya. Sen, yerin ve göğün ve her ikisinin arasında...

Dünyaya gözlerimi açtığım o ilk anda, ilk yeminime sadık kalabilecek miyim endişesiyle ağladım. Senden kopma, seni incitme ihtimalinin adıydı dünya. Sen, yerin ve göğün ve her ikisinin arasında bulunanların Rabbiydin. Annemin beni ilk sarışında duyduğum sıcaklık da sakinleştiremiyordu beni.   Ağlıyordum sürekli. Aslî vatanımdan ayrılmıştım: Senden. Emdiğim ilk damla süt, şefkatin, güvenin, insan olmanın vazgeçilmeziydi ama bir diğer tarafı da yeryüzündeki garipliğimiz, yetimliğimizdi. Sen benim Rabbimdin, beni ilk muhatap alandın, benimle ilk konuşandın, ben de ilk Seninle konuşmuştum; dostumdun, vatanımdın, bana beni veren, bana her şeyimi verendin. Şimdi diline yabancı olduğum bir yerdeydim. Gördüklerimi kimin diliyle tanımlayacaktım.

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Vatan hasreti 16 Şubat 2020 | 64 Okunma Yaşama ritmi 09 Şubat 2020 | 51 Okunma Ruhların içindeki müzik 02 Şubat 2020 | 53 Okunma Bir rüyaya uyanmak 26 Ocak 2020 | 42 Okunma Kalbim, sen hangi bahara kandın? 19 Ocak 2020 | 62 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar