Yangından sonra hayat

Manavgat’tan İçmeler’e, Turunç’tan Mazı’ya ormanlarımız peş peşe yanmaya başlamadan önce karar verilmiş bir seyahatim vardı, Marmaris’e. Vazgeçmeyi ben de düşündüm tabii ama...

Manavgat’tan İçmeler’e, Turunç’tan Mazı’ya ormanlarımız peş peşe yanmaya başlamadan önce karar verilmiş bir seyahatim vardı, Marmaris’e. Vazgeçmeyi ben de düşündüm tabii ama Datça ve Marmaris belediyelerinin yaptığı “Rezervasyonlarınızı iptal etmeyerek de bize destek olabilirsiniz” paylaşımlarının da etkisiyle şu anda bu bölgede bulunmanın “köy yanarken taranmak” olmadığına karar verdim. Yollarda giderken, kafanızı kaldırdığınızda tepenizde uzanan karanlık insanın içini burkuyor evet, ama konuk olduğun, yemek yediğin, alışveriş ettiğin esnafın seninle giriştiği içten sohbetten bile burada bulunmanın onlar için bir şey ifade ettiğini anlıyorsun. Çünkü kimse kalmamış pek. Zaten pandemiden beli bükülen esnaf, bütün umutlarını bağladığı turizm sezonuna da ağustos ayında veda etmek zorunda kalmış. Hala beklentisi olanlar, yeni rezervasyonlardan medet umanlar var ama tamamen kepenk kapatıp gitmiş olanlar da az değil.Köylü pazarlarında daha da fark ettiriyor kendisini hazin tablo. Bazı tezgahlar boş. Üreticinin bahçesi, serası yanmış, ürünü kalmamış satacak ki pazara gelsin. Birçok sorduğun meyve- sebze için “Vardı ama yangınlardan sonra kalmadı” cevabını alıyorsun. Sadece yumurta satan...

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Tiyatro Festivali ve bizim hikâyeler 21 Ekim 2021 | 74 Okunma Pembe bir aile trajedisi 18 Ekim 2021 | 135 Okunma Nasıl bu kadar ayrı düştük? 14 Ekim 2021 | 67 Okunma Bir erkeğin ceketi olmadan 07 Ekim 2021 | 103 Okunma Yollara bakır tel topraklama 04 Ekim 2021 | 82 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar