Başka “Hikâyelerimiz” olmayacak mı?

Zoom’da canlı oyun izlemeye gitgide alışır oldum. Ekranda gördüğüm oyuncunun – oyuncuların da o an orada olduğunu bilmek, benimle aynı zamanda o oyunu izlemekte olan insanların isimlerini – kameralarını...

Zoom’da canlı oyun izlemeye gitgide alışır oldum. Ekranda gördüğüm oyuncunun – oyuncuların da o an orada olduğunu bilmek, benimle aynı zamanda o oyunu izlemekte olan insanların isimlerini – kameralarını açmışlarsa yüzlerini görmek hiç değilse tiyatroya has olan “o anı paylaşma” duygusunu veriyor. Bazen sonrasında söyleşi de oluyor, o zaman daha da doğrudan paylaşabiliyoruz duygularımızı.Geçen hafta izlediğim Tiyatro Biteatral’in “Hikâyelerimiz” adlı oyunundan sonra ise hiç konuşmak gelmedi içimden. Bazı hikâyeler var çünkü, düğümlenip kalıyor insanın boğazında. Üzerine ne desen anlamlı gelmiyor. Bir de sinirlenebiliyorsun benim yaptığım...

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Anlamadığın dil ve ‘tahammül’ 08 Nisan 2021 | 111 Okunma Sanatın halka ‘inmesi’ 05 Nisan 2021 | 44 Okunma Kapanma günlerini atlatmak için 01 Nisan 2021 | 250 Okunma Başka “Hikâyelerimiz” olmayacak mı? 29 Mart 2021 | 148 Okunma Anılardan odaya saçılanlar 25 Mart 2021 | 70 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar