Başka “Hikâyelerimiz” olmayacak mı?

Zoom’da canlı oyun izlemeye gitgide alışır oldum. Ekranda gördüğüm oyuncunun – oyuncuların da o an orada olduğunu bilmek, benimle aynı zamanda o oyunu izlemekte olan insanların isimlerini – kameralarını...

Zoom’da canlı oyun izlemeye gitgide alışır oldum. Ekranda gördüğüm oyuncunun – oyuncuların da o an orada olduğunu bilmek, benimle aynı zamanda o oyunu izlemekte olan insanların isimlerini – kameralarını açmışlarsa yüzlerini görmek hiç değilse tiyatroya has olan “o anı paylaşma” duygusunu veriyor. Bazen sonrasında söyleşi de oluyor, o zaman daha da doğrudan paylaşabiliyoruz duygularımızı.Geçen hafta izlediğim Tiyatro Biteatral’in “Hikâyelerimiz” adlı oyunundan sonra ise hiç konuşmak gelmedi içimden. Bazı hikâyeler var çünkü, düğümlenip kalıyor insanın boğazında. Üzerine ne desen anlamlı gelmiyor. Bir de sinirlenebiliyorsun benim yaptığım...

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Tiyatro Festivali ve bizim hikâyeler 21 Ekim 2021 | 89 Okunma Pembe bir aile trajedisi 18 Ekim 2021 | 140 Okunma Nasıl bu kadar ayrı düştük? 14 Ekim 2021 | 71 Okunma Bir erkeğin ceketi olmadan 07 Ekim 2021 | 107 Okunma Yollara bakır tel topraklama 04 Ekim 2021 | 86 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar