Kibar ve zarif bir çocuksun sen…

Akşam Sofrasında Yedi Kişilik Bir Aile Oyunu” adlı şiirinde Zarifoğlu, taşralı ve geleneksel bir aileyi sofrada konuşturur.   Bir yer sofrası olmalıdır bu.

Dağ gibi ve dağla özdeşleştirilmiş; ama duygulu ve kederli bir anne vardır sofrada. Bir de sert ve otoriter; kendi deyişiyle “kaypak” ve “güvenilmez” bir baba. Aslında şiirlerinin çoğunda böyledir; bir dağdır anne, sevgi anıtıdır; “…daha oturmuştur. Olgundur, iyidir…” (Konuşmalar, s. 145) ve sert bir baba. Bu nedenle olsa gerek, şiirlerinde anne ile çocuk arasında kuvvetli bir bağ hissedilir. Ama babaya karşı genelde kırgın bir çocuk yüzü görüyoruz. Söyleyeceğim şu: Zarifoğlu’nun şiirinin en önemli anahtarlarındandır anne ve baba figürü. Anneden, babadan, taşralı bir aileden, sonra mümin, geleneksel değerlere ve yaşama biçimine bağlı bir ‘taşra toplumu’ndan; zamanla modern kente, oradan da ideoloji yoluyla İslâm coğrafyasına (Afganistan, Kudüs, Beyrut vb.) açılan bir şiir onunki… Dil ve teknikte modern, ama içerikte; coğrafya, insan kadrosu ve duyarlık bakımından geleneksel bir şiirle karşı karşıyayız.

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Heinrich Böll ve medyadaki dilsel şiddet 11 Kasım 2019 | 43 Okunma Madam Edna’nın ‘Uyanış’ öyküsü 04 Kasım 2019 | 38 Okunma Okurunu bir anlatı ormanında... 27 Ekim 2019 | 12 Okunma “Üstat ile Margarita”da sanat-iktidar... 21 Ekim 2019 | 23 Okunma Tarihin, bilgeliğin ve hedonizmin şairi 14 Ekim 2019 | 47 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar