Kendi kendimize bakarken…

Yusuf Ziya Cömert’in “İslami Rönesans?” başlıklı yazısını dikkatle okumuştum. Başlıkta soru işareti vardı. Yani bir “İslami rönesans’tan söz edebilir miyiz?” gibi bir anlam...

Yusuf Ziya Cömert’in “İslami Rönesans?” başlıklı yazısını dikkatle okumuştum. Başlıkta soru işareti vardı. Yani bir “İslami rönesans’tan söz edebilir miyiz?” gibi bir anlam yüklüydü başlıkta. Yazıya şöyle giriyordu: “Sınanmadan önce güzeldik. Bir ümidimiz vardı. Biz iyiydik, biz doğruyduk, biz ahlaklıydık, dürüsttük, elimiz, yüzümüz temizdi, kafamız, kalbimiz temizdi. Sınandık, kaybettik. Evvelce söylediğimiz, şu anda söylemek isteyip de yüzümüz olmadığı için söylemekte güçlük çektiğimiz, ileride de söylemeye aday olduğumuz sözlerin hepsini kendi fiillerimizle tekzip ettik. İddialarımız öldü. Ya da, ölmedi ama bizim elimizden çıktı, yani bizim iddiamız olmaktan.

YAZININ DEVAMI
ÇOK OKUNAN YAZARLAR
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Hataları paylaştırmak 17 Ocak 2020 | 5.258 Okunma İslam dünyasının durup kendine bakma zamanı 16 Ocak 2020 | 3.109 Okunma İtirazları küçümsemenin bedeli 14 Ocak 2020 | 5.355 Okunma Libya’da olmak, olmamak… 12 Ocak 2020 | 1.175 Okunma Evlat acısı kuyruk acısı 10 Ocak 2020 | 4.666 Okunma
TÜM YAZILARI
Yorumlar